محبت و عنايتى نمىبيند . . . دورى از « شيراز » ؛ شهر مورد علاقه و عشق و محبت او ، نيز آزارش مىداده ، تنهائى و بىيار و ياورى ، او را سخت مىآزرده است و اهل دلى هم در يزد نمىيابد و از مردم عارف ، نشانى نمىبيند و اگر هم به اهل فضل و دانش برخورد مىكند ، آن گروه را عارى از حقيقت و روشن‌بينى و روشن‌نگرى مىيابد . . . » از همان‌جا ، ص 2768 : - ب - ( مصرع دوم بيت سوم غزل : مهيمنا ) : « مهيمن ( به ضم ميم و فتح هاء و سكون تحتانى و كسر ميم ثانى » آنكه ايمن كند ديگرى را از خوف . . . و اين يكى از اسماى الهى است . . . به معنى مهربان . . . » ( غياث اللغات ) . : - ج - ( بيت هشتم ) : « سرشكم آمد و عيبم بگفت « روياروى » : ديوان حافظ خانلرى . ص 666 : - « روياروى » بر « روى به روى » . . . [ : ضبط قزوينى ! ] ؛ از نظر زيبائى لفظى ، ترجيح دارد . » غزليات حافظ اديب برومند ، ص 685 - . : - د - ( آخرين بيت غزل - مقطع ، مصرع دوم ) : « نويد حافظ خوش لهجهء خوش‌آوازم . » نسخهء 805 : - « نويد ، يعنى بشارت‌دهنده ، [ حافظ ] جاى ديگر نيز « نويد » به كار برده - و چون معنى آن را درنيافته‌اند - در بعضى نسخه‌ها . . . به مريد مبدّل ساخته‌اند : « . . . نويد حافظ خوش لهجهء خوش‌الحانش . » ، : « دوشم « نويد » داد . . . به عفو گناهت ضمان شدم . » ديوان شاعر ساحر همايون‌فرخ ، ص 218 - .